Aandacht   Begeleiding   Coaching

 

 

Wat mij helpt ….

Ik weet het, ik wist het ook nooit, wat je kan zeggen tegen iemand die ernstig of zelfs terminaal ziek is. Wat kun je nog doen? Liever ging ik helemaal niet meer op visite, want het maakte me alleen maar verlegen en verdrietig en gaf me een ongemakkelijk gevoel. En wat heeft de ander daar nou aan?

Maar nu ik zelf aan het bed gekluisterd ben heb ik zo’n behoefte aan nabijheid; ik voel me soms eenzaam en bang voor wat er komen gaat. Als er iemand bij me is dan stelt me dat gerust. Dan realiseer ik me dat iedereen dit een keer meemaakt, dat het een normaal proces is. En je hoeft echt niks te doen of te zeggen. Je aanwezigheid geeft blijk van waardering, je laat me daardoor zien dat ik de moeite waard ben en dat ik belangrijk voor je ben.

Ik zoek erkenning voor de pijn en mijn angst ervoor. Mijn lichaam doet niet meer wat ik wil en dat vind ik maar eng. En soms ruik ik niet lekker, want ik verlies de controle over mijn blaas. Het maakt me zo afhankelijk en soms schaam ik me. Ik krijg wel hulp, maar het zijn iedere keer weer nieuwe gezichten en ik kan al die namen niet meer onthouden. En dan denk ik dat ze het niet leuk vinden als ik na een paar keer hun naam nog steeds vergeet.

Ik heb er zo’n behoefte aan om aangeraakt of heel zacht gemasseerd te worden, maar sommigen behandelen me zo ruw, net alsof ik een ding ben. En soms praten ze zo veel, over dingen die voor hen belangrijk zijn, maar ik ben nu niet zo geïnteresseerd in oppervlakkige praat en roddel. Omdat ik beleefd wil zijn zeg ik dan wel iets terug, maar het put me uit en als ze dan weg zijn wil ik alleen nog maar slapen.

Het is wel gezellig dat mijn bed in de huiskamer staat, dat geeft me het gevoel er bij te horen, dat ik niet anders ben dan anderen. Ik ben tenslotte nog niet dood. Aan de andere kant mis ik soms ook wel mijn privacy: iedereen loopt te pas en te onpas in en uit de kamer. Ik zou willen dat ze bij mij eens informeerden of ik er behoefte aan heb om een poosje alleen te zijn. Want hoe fijn het ook is om regelmatig bezoek te krijgen, soms komt mijn rust in het gedrang.

Ik ben blij dat er zoveel aandacht aan mijn omgeving wordt besteed, het helpt me om de schoonheid van het leven te ervaren. Er staan altijd verse bloemen in het zicht en er wordt regelmatig gelucht. Als het weer het toelaat staat het raam open; dan kan ik de vogels horen en de geluiden van het alledaagse leven. Dat geeft me een gevoel van verbinding. Het doet me goed, net als het voorlezen van een verhaal dat gaat over de kracht van liefde, tederheid en warmte. Muziek doet dat ook, als ik dat wil wordt mijn lievelingsmuziek opgezet en dan droom ik weg. Er is zelfs een keer iemand geweest die op een harp heeft gepeeld. Dat was een ervaring om nooit te vergeten. Het hielp me om tot rust te komen en te ontspannen. Dat heb ik trouwens ook als de ruimte een aangename geur heeft door bloemen, wierook of de olie van een aromalampje.

Als ik daar behoefte aan heb dan wordt er een mooie visualisatie opgezet waardoor ik makkelijker in contact kan komen met datgene wat nu belangrijk voor me is, en dan bedoel ik vooral het vertrouwen dat het zo goed is, dat ik veilig ben. Ik wil dat vaak midden in de nacht.
Want ik ben soms bang om in slaap te vallen omdat ik niet weet of ik wel weer wakker zal worden.

Ik wil weten hoe anderen mijn  sterven ervaren en delen wat er in mij leeft, want ik weet dat de pijn van het verlies kleiner wordt naarmate ik meer in staat ben om het echt te aanvaarden. Ik denk wel eens dat mijn familie bang is om met mij over het sterven te praten dus dan begin ik bijvoorbeeld over wat er met mijn spullen moet gebeuren als ik dood ben. En dan zie ik wel dat ze zich afvragen wat de zin ervan is om in je laatste levensmomenten met materiele zaken bezig te houden, maar voor mij is het een manier om op de dood te focussen en een dialoog te openen om erover te praten. Natuurlijk ben ik werkelijk bezorgd over het welzijn van degenen die achterblijven en het geeft me ook de gelegenheid om nog een laatste goede daad te verrichten, mijn eigendommen ten goede te laten komen aan anderen, een goed doel bijvoorbeeld. Er zijn nog meer praktische zaken te regelen. Wie zorgt er voor de achterblijvers, mijn echtgeno(o)t(e), de kinderen, onze kat, de hond? Hoe gaat het nu verder met het aquarium en de tuin?

Het lijkt wel alsof ik alles op een intensievere manier ervaar. Mijn dromen zijn heel levendig en er komen allerlei herinneringen naar boven. Herinneringen aan dieptepunten en hoogtepunten in mijn leven. Ik wil mijn vrienden en familie laten weten hoe ze hebben bijgedragen aan mijn leven. Ik wil graag dat iemand naar mijn levensverhaal luistert en me helpt zien wat ik bereikt heb, wat de zin is geweest van mijn leven. Help me mijn eigen kracht ervaren. Ik wil het sterven zin geven: een ‘goede daad’ vinden, iets wat een gevoel van ‘vervulling’ geeft. In ieder geval wil ik alle onafgemaakte zaken afronden. Daarom is het zo fijn als mij geen informatie wordt onthouden, bijvoorbeeld over het aanbreken van het moment van sterven. Dat geeft mij de gelegenheid om de dingen te doen die ik nog had willen doen. Ik hoop dus dat ik niet zoveel pijn zal hebben omdat ik graag ‘bij’ wil blijven.

Het feit dat ik spoedig zal sterven is natuurlijk geen waarborg voor het oplossen van allerlei langlopende conflicten. Mensen veranderen niet zomaar opeens, maar ik heb gehoord dat het uiten van gevoelens van warmte en liefde de (emotionele en fysieke) pijn ten tijde van het sterven drastisch kunnen verminderen en zelfs effect kunnen hebben op het verleden waardoor gevoelens van pijn en boosheid kunnen verminderen.

Zou het misschien een goed idee zijn om als familie nog eenmaal bij elkaar te komen? Er is iets bijzonders aan het samenzijn van een hele familie; er kunnen dingen gedeeld worden die in individuele contacten soms verborgen blijven. Door elkaar aan te vullen kan er een heel nieuw beeld ontstaan; meer compleet en misschien wel helend. Het inzicht dat er geen reden is om de ander te beoordelen op goed of slecht kan tot vergeving leiden. Het is belangrijk voor mij dat mijn familie en vrienden me los kunnen laten. Als ik in harmonie ben met mezelf en mijn omgeving kan ik rustig sterven.

Het moment van sterven is naast beangstigend ook een groots moment. Daarom wil ik weten van waaruit ik leef. Help mij om een gewijde omgeving te scheppen. Ik hou van afbeeldingen van de natuur en van mensen die liefde en mededogen uitstralen. Bid met mij of biedt in stilte je eigen spirituele beoefening aan. Help me ontdekken wat mijn eigen inspiratiebron is, waar ik houvast kan vinden terwijl alles wat mij vertrouwd is verdwijnt. Zodat ik in vrede los kan laten …….

 

© Inde van Erven juni 2016, vrij naar C. Longaker

 

Interesse | Vrijblijvend kennismaken

Wat past bij jou? Samen kijken we hoe we daar vorm aan kunnen geven. Nowaten is flexibel in tijd en werkvormen.

Neem vrijblijvend contact op om te kijken of en hoe de mogelijkheden van Nowaten kunnen worden afgestemd op jouw wensen.